sorry.. voor alles.

Mmm… Soms ben ik heel blij meer om anderen te geven dan om mezelf. Maakt sommige momenten iets makkelijker ofzo :s

you never really
know someone
until you’ve read
what they write
at 3 am when
loneliness
consumes them
but does not 
destroy them

(Source: sketzophrenia)

…

hmm, ik kan heel slecht tegen mezelf… Ik weet niet, soms gaat alles even lekker, en soms lijkt het alsof alles een beetje tegen zit ofzo. Als het dan niet gaat zoals ik wil ga ik dramatiseren… En als er op dat moment dan nog dingen bijkomen die mij aanleiding kunnen geven om te dramatiseren… Nou ja, dan hou je mij in een kutstaat over. Ik wil echt minder instabiel zijn ofzo :s

Dat is wat ik over mezelf denk als ik bij zinnen kom en even objectief na probeer te denken. Op dit moment kost dat erg veel moeite..

Op dit moment het meest meespelende, is natuurlijk precies hetgene waar ik bijna niets over kan schrijven. Maar ik weet niet, het komt erop neer dat ik heel bang ben iemand te verliezen.. En nou ja, daar ben ik toch wel mee bezig,

Ik weet niet, het zorgt ervoor dat ik mezelf heel dubbel voel en daardoor ga ik me geloof ik een beetje anders gedragen tegenover de rest van m’n omgeving. Tenminste, niet per se anders gedragen, maar wel anders voelen. Ik heb de mensen om me heen wat meer nodig ofzo, en zonder dat ik ze dat verteld heb probeer ik dat een beetje te zoeken.

Voorbeeld: inmiddels zit ik in een groeps-whatsapp, ‘Team Tom’s super schatjes’, waarin iedereen zo erg naar elkaar kan slijmen als ze willen. Alles is super en schatjes en liefies etc. En ik weet niet, het voelt wel even goed om zo tegen ze te kunnen praten ofzo. Niet dat ook maar iets ervan echt heel serieus is, maar goed, het zijn aardige mensen, geen mensen dus die mij belachelijk proberen te maken, en dan voelt het eigenlijk wel lief en vertrouwd dat je op zo’n manier tegen elkaar kan praten ofzo. Ik weet niet, op een rare manier werkt t iets.

En over t algemeen doe ik t ook wel, een stuk minder erg dan in die chat, anders wordt er helemaal raar over mij gedacht (en zou ik me zorgen over mezelf gaan maken), maar ik durf wel meer te zeggen ofzo… Ik zou zo in de boni-groepschat kunnen vragen: houden jullie nog wel een beetje van me? Als ik dat tegen iemand anders zou hebben dan in een groep als die van de boni, dan zou ik op die manier voorzichtig en misschien een beetje onzeker over mezelf die vraag serieus stellen. In die chat is t meer hopen op een klein zelfvertrouwensboostje wanneer je die een beetje nodig hebt.. Nou zou dat misschien ook raar kunnen zijn als je niet in die groep zit, maar goed, Peek vraagt die vraag letterlijk ook vaak zat, dus ik vond dat ik wel veilig zat ofzo…

Hmm, ik geef te uitgebreid voorbeelden die niet weergeven wat ik nou eigenlijk wil zeggen ofzo…

Ik ben dus een stuk afhankelijker weer geworden ook van mensen om me heen. Ik ben ze weer een hoop extra gaan waarderen en heb ze weer wat meer nodig ofzo..

Dit is dus een deel van waar ik mee bezig ben nu en hoe de zaken ervoor staan.. Maar er is nog wel meer wat ik hier kan zeggen.

Afgelopen vrijdag (het is terwijl ik dit schrijf de nacht van zaterdag op zondag) heb ik bevestiging gekregen voor dat Kraaij me van de vrijdag af probeert te werken in het kader van ‘bezuinigingen’. Ondertussen blijft ie wel nieuwe mensen voor de vrijdag aannemen, en dan naar mij aan komen dat de vrijdag overbezet is. Maar goed, blijkbaar komt het mede omdat de ryonmanager tegen hem heeft lopen zeggen dat ze bij de Albert Heijn mensen er na 3 jaar uitwerken, en moeten bij mij en Cheyenne, omdat we er 2,5 jaar zitten, uren geschrapt worden. Dus nou ja, mijn haat ga ik nog niet officieel op Kraaij afvuren, voor het geval het dus echt de schuld van de Ryonmanager blijkt te zijn. Volgende week heb ik in ieder geval gesprek met m.. René zegt er zijn best voor te gaan doen mij te houden op de vrijdag, maar gebruikt dat tegelijkertijd ook als chantagemiddel zodat ik bij de Boni doe wat hij wilt.. Dat klinkt een beetje evil, dat is t vind ik ook, maar tegelijkertijd neem ik hem niet heel veel kwalijk: hoe vaak heb ik hem nou wel niet lopen treiteren/chanteren met persoonlijke dingen die ik van hem gehoord had? En bovendien, hij is de leidinggevende, eigenlijk zou ik sowieso moeten doen wat hij zegt, dus dat hij chantage nodig heeft zegt misschien ook wel genoeg… Dus nou ja, zijn chantage vergeef ik hem wel ofzo.. Maar goed, toch maak ik me een beetje zorgen over die vrijdagavond: ik heb het geld nodig en daarnaast is het mijn favoriete werkdag. Allemaal gezellige mensen, veel minder vervelend werk dan op vrijdag, en het voelt gewoon vertrouwd. En dan probeert een bedrijfsleidertje mij daar even weg te halen. Ik werk verdomme al 2,5 jaar op die vrijdag, letterlijk NIEMAND anders van toen ik begon, heeft al die 2,5 jaar op vrijdag gestaan. Ik werk daar zelfs langer, dan dat dit hele team aan leidinggevenden überhaupt bij Boni Odijk werkt. Bovendien weet die hele Kraaij geloof ik ook nog eens niets van me af. Komt nog bij dat ik één van de echte medewerkers ben, die het gewoon mist als hij een tijdje niet heeft kunnen werken, dus echt met een soort van liefde voor de winkel zou je kunnen zeggen.. Alles bij elkaar: naast dat ik er niet blij mee ben, vind ik het brutaal en ongehoord. Maar ondertussen krijg ik wel een voortgangsgesprek waarin ze zeggen te hopen dat ik nog lange tijd bij de Boni blijf. Alle logica verdwenen, stelletje knuppels dat daar rondlopen. Maar goed, ik zal me maar moeten inhouden bij dat gesprek volgende week…

In ieder geval, dat is dus ook iets waar ik me een beetje zorgen over maak.. En ik weet niet, daarnaast ben ik dus bezig met dingen in mijn hoofd misschien een beetje te dramatiseren. Ik vind mezelf momenteel een zwaar slecht persoon en heb het idee alles kwijt te raken waar ik om geef. Ik ga eerst maar even in op dat eerste.

De eerste en meest duidelijke rq reden waarom ik slecht ben, heeft te maken met dat waar ik het eerder deze post over gehad heb, waar ik niet dieper op inga. Ondanks dat ik niet die situatie ga beschrijven: ik vind dat alleen al omdat ik het veroorzaakt heb, dat ik een slecht mens ben. Maar goed, dat kan natuurlijk nooit de enige reden zijn.

Voorbeeld: vandaag was ik aan het werk, en ‘s avonds waren ik en René bezig met de groente bijvullen. Nou ja, blijkbaar had Peek de aardappels niet bijgevuld, waren er anderen dingen van de groente niet goed nagelopen en had hij zijn groentederving niet weggescant. Nou ja, daar zat René al op te klagen tegen mij, dat Paul dat had moeten doen, want nu moesten wij dat allemaal doen liep je omzet mis en wordt René’s kw-afdeling verwaarloost. Even later was Peek blijkbaar in de winkel. Ik kreeg nog net mee dat René hem aangesproken had, had niet meegekregen op welke toon dat was enzo, maar goed, ik moest weer zo nodig hem zelf ook zeggen dat ie even de derving mocht doen en dat ie de volgende keer de aardappels ff moest doen enzo. Okee, niet op zo’n bazige kutmanier, meer een grapje van makend, maar goed, zoiets kan natuurlijk nooit goed vallen. Ik ben dan ook echt een kutvriend, dat ik het me in m’n hoofd haal om iemand kutcommentaar te geven, terwijl ik eigenlijk zo veel om die persoon geef.

Ik weet niet, een aantal mensen heb ik, misschien niet als ze erbij waren, maar toch, best vaak best hard lopen afzijken. In deze blogpost zelfs nog, ondanks dat ik er op dit moment echt van overtuigd ben dat het terechte kritiek op Kraaij is. Maar ik weet niet.. Ondertussen durven wel meerdere mensen je een goed persoon te noemen. Ik kan daar echt met m’n hoofd niet bij: wat zou ik in hemelsnaam doen waarom ik een goed mens ben? Ik kan er meer dan genoeg bedenken waarom ik een slecht mens ben. Echt een hele hoop, ondanks dat ik er een hele hoop ook gewoon niet ga noemen..

Het tweede waar ik een beetje in aan het dramatiseren ben is dus dat ik alles kwijtraak. Naast het eerder genoemde waar ik niet verder op in ga, dus ook mijn geliefde vrijdagavond op werk, mijn vrienden als ik doorga met zo’n kutvriend te blijven, ook de vrienden waar ik het meeste om geef (zie: te veel voorbeelden van vrienden waar dat al bij gebeurt is, die ik al ben kwijtgeraakt), en ook alle mensen die echt om je geven raak je uiteindelijk kwijt. Dat laatste kwam ik weer onder andere op terug toen ik de laatste paar dagen afgelopen week weer een paar keer opnieuw begon na te denken over m’n overleden opa. Niet dat m’n gedachten nu heel heftig zijn ofzo, maar dat blijft gewoon iets raars/niet kloppends in m’n hoofd, en t is een sprekend voorbeeld voor de kwetsbaarheid van iedereen om je heen. Tenminste voor mij dan.

Ik weet niet, met alles wat bij elkaar komt… Ik zit gewoon weer in een van m’n mood veranderingen… Nou denk/hoop ik dat het morgen allemaal wel weer meevalt met m’n gedachten, maar toch.. Ik weet niet, eigenlijk, is wat ik nu het meest kan gebruiken, gewoon een knuffel ofzo. Maakt niet eens echt uit van wie, als die persoon maar om me geeft. Het kan me echt niets schelen of dat nou Sherida, Kelly, Desi of zelfs iemand als Paul, ondanks dat hij een jongen is, is. Serieus, zelfs al zou het van m’n ouders of van m’n broertje zijn: als ik die zou kunnen vertellen wat er in me opgaat ofzo en ik zou gewoon een knuffel van ze krijgen.. Of al is het maar dat ik ze er een kan geven omdat ik nu zo besef dat ik van ze hou… Ik weet niet, dat zou gewoon even goed voelen en even nodig zijn ofzo. (ik voel me nu echt een enorme softy.. waarom heb ik Sher en Des ooit de kans gegeven mij aan te leren dat op die manier getroost worden fijn is?)

Nou ja, zoals ik al zei: morgen zal het wel weer beter zijn. Ik moet ook gewoon niet zo’n drama maken.

okee, ik ben even soort van de weg kwijt… En ik wil er wel wat over schrijven… Maar sowieso dat ligt te moeilijk dus zelfs dat kan ik niet :s

Voor mezelf samenvattend: alles is gewoon één grote hoop moeilijke shit. Beginnende met dat ik schijnbaar heel makkelijk af te lezen ben… Tenminste, blijkbaar heeft Hielke sinds het blok morfologie een hoop gedoe al door. Ondertussen krijg ik opnieuw te horen dat ik overal niet goed mee omga ofzo, dat ik te naief ben, op dingen en mensen vertrouw waar ik niet op moet vertrouwen enzovoort. Die dingen 1x te horen krijgen, in eerste plaats was dat van Sherida, is kut… Maar mee te leven. Nu een 2e keer was heel confronterend ofzo..
Dan was er Breekweekend. Blijkbaar leek ik ‘in Love’, afhankelijk en alsof ik gebruikt werd door iemand. Dat werd de 3e keer dat ik naief genoemd werd in korte tijd.. Ik weet niet, breekweekend verder was chill, chiller in ieder geval dan ik verwacht had, maar hier voel ik me gewoon klote over ofzo.
En dan zondag terug in Nijmegen, en hier een beetje gedoe. Ik weet niet, ik sta steeds dichter bij een beslissing te maken die ik niet wil maken. Ik wordt gek in m’n hoofd, maar allerlei dingen pushen me ertoe iets te doen, waardoor ik mogelijk iemand kan verliezen, die verschrikkelijk veel voor me betekend. Verlies ik die persoon, ga ik sws gek worden/depressief worden/alles even niet meer zien zitten… Minimaal een depressie met dezelfde omvang als een paar jaar geleden met Brenda. Verlies ik die persoon niet, dan nog doe ik die persoon enorm veel pijn/ga ik mezelf dat moeizaam vergeven. Doe ik niets, dan ga ik ook gek worden, maar dan met andere redenen/op een andere manier ofzo.

Ik weet gewoon even niet meer wat ik moet doen ofzo… Gewoon de weg even kwijt. Beetje wisselende mood ofzo. Beetje aandachtvragend, afhankelijk van hoe iedereen nu tegen me doet, en gewoon… nou ja, de weg kwijt. Hopen maar dat ik m nog terugvind ofzo..